Üç büyük şeytanın, nefretin, yıkımın ve dehşetin efendilerinin aşmış gücü ile yüzleşti insanlık. Önce içindeki korkuları yenmeyi, sonra korkunun kaynağı ile savaşmayı ve onu kalbinin derinliklerinden söküp atmayı başardı. Ve şimdi, büyük bir aşkın ardında kalan yitip gitmişlikle birlikte açılan boşlukta amaçsızca oturan beş insanın yolu adlarını bile bilmedikleri, gözlerini kapattıkları her an kabusu olan dört şeytan ile kesişiyor.

Efsanelerde adını duydukları isimler yankılanıyor her gece rüyalarında. Azmodan, Belial, Duriel ve Andariel... Her gece rüyaları Azmodan ve Belial'ın şeytani haykırışları ile kor ateşin içinden Duriel'i tekrar canlandırmaları ile başlayıp ızdırap bakiresi Andariel'ın kan damlayan tırnaklarını acımasızca, yılların tutkusunu benliğine hapsetmenin verdiği şehvetle bedenlerine saplaması ile son buluyor.

Korkuyla, kan ter içinde uyanıyorlar. Dakikalarca yattıkları yerden kalkamıyor, nefeslerini kesen bu dört şeytanın adını dahi ağızlarına almaktan çekiniyorlar. Acı giderek artıyor, dayanılmazın ötesinde yaşamlarına yansıyan bir hal alıyor her geçen saniye. Şeytani kahkahaları iliklerinde hisseden beş kahraman, akıllarının çözemediği bu durumu Deckard Cain'e anlatmaları, onun bilge düşüncelerinin aydınlığında ilerleyip huzura kavuşabileceklerini düşündükleri an uzunca bir yola koyulurlar.